ج. بعد از سلام نماز فورا نيّت سجده سهو کند و پيشانى را بر چيزى که سجده بر آن صحيح است بگذارد و بنابر احتياط واجب بگويد: «بسم اللّه‌ و باللّه‌ و صلّى اللّه‌ على محمد و آل محمد» يا «بسم اللّه‌ و باللّه‌، اللهم صل على محمد و آل محمد»، ولى بهتر است بگويد «بسم اللّه‌ و باللّه‌ السلام عليک ايها النبى و رحمه‌اللّه‌ و برکاته»، بعد بايد بنشيند و دوباره به سجده رود و يکى از ذکرهايى که گفته شد را بگويد و بنابر اظهر وقتى سر از سجده برداشت، تشهد بخواند و سپس سلام دهد.

ج. دو رکعت نشسته وظيفه‌ى او است.

ج. هر مقدار از نمازهايى که يقين دارد قضا شده، بايد قضا کند و اگر تعداد نماز صبح بيشتر بوده، بايد آن‌ها را بيشتر و به همان مقدار قضا کند و با جهل به نحوه‌ى قضا شدن آن نمازها، ترتيب واجب نيست. (تفصيل آن در مسأله‌ى ١١١٩ و ١١٢١ رساله آمده است.)

ج. تا مقدار مقدور را بايد قضا کند و بقيه را وصيت کند.

ج. اگر ترتيب خاصى را نمى‌داند به ترتيب شبانه روزى بايد بخواند؛ مگر طورى جاهل باشد که اصل ترتيب ساقط شود.

ج. ديگر بدون اذن اجاره کننده نمى‌تواند بخواند و اگر خواند، استحقاق اجرت ندارد.

ج. تقليد با عمل کردن به فتوى محقّق مى‌شود.

ج. بله، بايد قضا کند، البته در قضاى نمازهاى مادر بنابر احتياط است.

ج. اگر احتمال مى‌دهد که بيدار مى‌شود، مى‌تواند بخوابد.

ج. اگر خواندن نماز آيات را به قدرى به تأخير بياندازد که خورشيد يا ماه شروع به بازشدن کند، بنابر احتياط واجب بايد نيّت ادا و قضا نکند ولى اگر بعد از بازشدن تمام آن، نماز بخواند، بايد نيّت قضا نمايد، و موقعى که زلزله و رعد و برق و مانند اين‌ها اتفاق مى‌افتد، انسان بايد فورا نماز آيات را بخواند و اگر نخواند، معصيت کرده و تا آخر عمر بر او واجب است و هر وقت بخواند ادا است.