ج. نگاه کردن به غير از صورت و دست‌ها، حرام است و نگاه به صورت و دست فروشنده‌ها، بدون ريبه و قصد لذت جايز است.

ج. بنابر احوط جايز نيست، چون اضافه‌اش به زن باقى است و در زمان اتّصال به بدن، شدّت تحريم مو از پوست بيشتر است.

ج. تا ممکن است بايد به شهرهاى مجاور بروند.

ج. اگر بدون ريبه و قصد لذت باشد، در مورد غير زينت يا اصلاح جايز است؛ اگرچه احوط ترک آن است.

ج. از اين جهت مثل ديگران است و از غير اين جهت در مسأله‌ى ١٩۴۴ رساله توضيح داده شده است.

ج. اين حالت ظاهرا مرض به شمار مى‌آيد و او به اين معالجه محتاج و مضطرّ است و براى معالجه تا ممکن باشد، از محرّمات اختياريّه اجتناب کنند.

ج. اگر به سنى رسيده‌اند که خوب و بد را مى‌فهمند، نگاه کردن به بدن و موى آن‌ها بنابر احتياط واجب جايز نيست، امّا به صورت و دست‌هاى آن‌ها اگر ريبه و قصد لذت نباشد، اشکال ندارد.

ج. اگر براى اطّلاع عقلايى دوباره نظر کند، جايز است.

ج. اگر از موارد مسأله‌ى ١٩۴١ رساله نيست، جايز نيست.

ج. جايز نيست.