ج. اگر به قصد قربت بگويد، صحيح است و در صورت بطلان هم نماز او باطل نمى‌شود.

ج. به نيّت تطهّر و وظيفه‌ى فعليّه صحيح است، و اگر خوف فوت وقت داشته باشد، تيمّم مى‌نمايد.

ج. اعتنا نکنيد و اصلاً گفتن نيّت به زبان لازم نيست.

ج. به شک اعتنا نکنيد.

ج. بله، مى‌تواند؛ بلکه کافى است؛ داعى او براى نماز مغرب، و اشتباه در اخطار و تلفّظ مانعى ندارد؛ به خلاف آن که نماز ظهر قضا داشته و آن را در وقت نماز مغرب ـ که عدول صحيح نيست ـ نيّت کرده.