ج. اگر مشقّتِ قابل تحمّل باشد بايد به سمت قبله نماز بخواند.

ج. چنانچه وقت نماز وسعت دارد، بايد از روى احتياط چهار نماز به چهار طرف بخواند، اگرچه بعيد نيست فقط يک نماز به يکى از چهار طرف که بخواند کافى باشد و سه نماز ديگر مستحب و از روى احتياط باشد و اگر به اندازه چهار نماز وقت ندارد، بايد به اندازه‌اى که وقت دارد بخواند و در مواردى که نماز متعدد مى‌خواند بايد نمازها را طورى بخواند که يقين کند يکى از آن‌ها رو به قبله بوده است يا اگر از قبله کج بوده، به طرف دست راست و دست چپ نرسيده است.

ج. اگر مى‌تواند بايد به پهلوى راست بخوابد و اگر نمى‌تواند بنابر احوط به پهلوى چپ بخوابد؛ و اگر آن هم ممکن نيست به پشت بخوابد به طورى که کف پاهاى او رو به قبله باشد و اگر آن هم ممکن نيست به هر صورتى که ممکن است نماز بخواند، ولى تا حد امکان طورى باشد که نزديک‌تر به نماز کسى که به طورى عادى نماز مى‌خواند باشد وگرنه بايد نزديک‌تر به نماز کسى که ايستاده نماز نمى‌خواند، با رعايت مراتبى که ذکر شد، باشد.

ج. به پاسخ سؤال قبلى و نيز مسأله ۶۵۶ رساله رجوع شود.

ج. اگر با عدم عسر و سختى، تمکن دارد که صورت و بدنش را با هم رو به قبله کند، احتياطا با رعايت قبله نماز بخواند و در غير اين صورت بدن بايد رو به قبله باشد و آن مقدّم بر صورت است.

ج. اگر ظنّ‌آور باشد کافى است.

ج. به هر طرفى که نماز بخواند،صحيح است.

ج. بايد به طرف کره‌ى زمين نماز بخواند.

ج. به طريق دومى عمل کنند.

ج. هر کدام اطمينان‌آور باشد برطبق آن عمل کند، در غير اين صورت هر کدام که سبب ظنّ قوى‌تر شود بايد ملاک عمل قرار گيرد.