ج. هر مقدارى که مى‌داند با حالت جنابت به جا آورده بايد قضا کند ولى روزه‌ها اگر جهل به حکم نبوده است، قضا ندارد.

ج. نمازهاى مستحبى که وقت خاص دارند در صورت ترک، قضاى آن‌ها مستحب است؛ ولى اگر در اثر بيمارى قضا شده باشد، استحباب قضا تاکيد نشده است و اگر قضاى نمازهاى مستحبى را نخواند، مستحب است براى هر نماز فوت شده يک مدّ طعام صدقه بدهد.

ج. اجير بايد به وظيفه‌ى خودش عمل کند و سؤال لازم نيست.

ج. خير، نمى‌تواند.

ج. بنابر احتياط واجب، با رضايت ورثه، از ارث ميّت، براى نمازها اجير بگيرند.

ج. ظاهرا واجب نيست.

ج. خير، نمى‌توان.

ج. خير، ميزان مراعات وظيفه است.

ج. ذکرى که مانع از گوش دادنِ خطبه‌ها نباشد اشکال ندارد، و نماز خواندن هم وضعا به صحّت نماز جمعه صدمه نمى‌زند.

ج. بله، کفايت از ظهر مى‌کند.