ج. بنابر اظهر، ترجمه صيغه عقد به فارسى يا زبان ديگر با وجود قدرت بر عربى کافى است و احتياط مستحب، عربى بودن صيغه است و براى کسى که نمى‌تواند صيغه عربى را بخواند و يا وکيل بگيرد، قطعا ترجمه کافى است.

ج. اگر آن شروط ضمن عقد لازمى ذکر شود و بدون الزام به توافق زوجين برسد، آن شروط اعتبار دارد.

ج. يعنى قصد کند که به سبب اجراى صيغه مى‌خواهد عقد زوجيّت را ايجاد کند و ميزان همين قصد است، نه توجه به فرق بين اخبار و انشا.

ج. کراهت آن‌ها پس از بلوغ اثرى ندارد و اختيار فسخ ندارند؛ مگر اين‌که به بيّنه اثبات کنند که هنگام عقد مفسده داشته است.