ج. بايد آن روزه را قضا نمايد، ولى کفّاره ندارد.

ج. بهتر است در حال روزه نباشد، چون بايد مواظب باشد چيزى وارد حلق نشود.

ج. در اقسام طعام فرق نمى‌کند؛ ولى دادن پول کافى نيست، مگر اين که با اطمينان او را در خريد طعام وکيل کند.

ج. چه در آن ٣١ روز متوالى باشد يا در بقيه‌اش کفاره ندارد.

ج. قضا دارد و اگر جاهل مقصر بوده، کفاره هم دارد.

ج. جايز است، ولى خلاف احتياط است.

ج. شايد قولى باشد به ترجيح داشتن تقدّم سبب وجوب براى هر کدام که باشد (يعنى هر کدام که زودتر واجب شده است، همان مقدم است). ولى احتياطا بايد به قصد امر فعلى روزه بگيرد و پس از رمضان هم به نيّت ديگرى که هر کدام باشد، باز روزه بگيرد.

ج. قضا و کفاره دارد.

ج. اگر سفر اضطرارى باشد و يا با غفلت از روزه تا ظهر شرعى اختيارا سفر کند، سفر او قطع کننده‌ى پى در پى بودن روزه‌ها نيست و با رفع اضطرار و غفلت ادامه مى‌دهد.

ج. اگر قضا بر او واجب شده بوده، تأخير مى‌اندازد تا وقتى که تمکن پيدا کند؛ يا وصيت مى‌کند بعد از فوتش، کسى را اجير کنند تا روزه‌هاى وى را بگيرد.