ج. در هر زمان که يکى از اوقات فعليّت پيدا کرد، وظيفه خود را در همان زمان انجام مى‌دهد و در جايى که اوقات نماز هر چند به مقايسه به نزديک‌ترين مکان‌ها معلوم نيست، بايد جايى که مبدأ و آغاز سير او بوده براى وقت صبح و ظهر و مغرب حساب کند، بنابر احتياط وجوبى، گرچه محتمل است عدم تکليف.

ج. در اين باره به مسأله‌ى ۶٣٣ رساله و قبل و بعد آن مراجعه شود.

ج. بله، بقيه را مى‌توان به قصد ادا به جا آورد.

ج. احتياطا خوانده شود.

ج. در فرض سؤال اگر آگاه کردن او به وقت، مُضرّ به حالش نباشد، جايز است خصوصا با اجازه‌ى او از اوّل.

ج. سيره بر بيدار کردن است؛ مگر در صورتى که براى فردى که خوابيده ضرر داشته باشد.

ج. مقصود از نصف شب، نصف ما بين غروب آفتاب و طلوع فجر (اذان صبح) است نه طلوع آفتاب.

ج. پس از به جا آوردن نافله، افضل تعجيل است.

ج. بايد نماز عصر را که يک رکعت از آن را وقت دارد بخواند و نماز ظهر را بعدا قضا کند.