پاسخ آیت‌الله بهجت به منکران مصائب و شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها

[1] . این مطلب در منابع اهل‌سنت با تعابیر گوناگونی آمده است: «فوددت أنّي لم أَكُنْ كَشَفْتُ بَيْتَ فَاطِمَةَ» تاریخ مدینه دمشق، ج٣٠، ص۴١٩؛  «وددت أنّي لم أَكُنْ كَشَفْتُ بَيْتَ فَاطِمَةَ» المعجم الکبیر طبرانی، ج١، ص۶٢؛ الاموال ابن زنجویه، ج١ ص٢۵٨؛ تاریخ ابن عساکر (ترجمۀ ابی بکر)، «فوددتُ أني لم أكن أكشفُ بيتَ فاطمة» السقیفة و فدک، ص۴٠؛ تاریخ الاسلام ذهبی، ج٣، ص١١٧-١١٨؛ «ليتني لم أكشف بيت فاطمة» تاریخ طبری، ج٣، ص ۴٣٠؛ شرح نهج البلاغة ابن أبي الحديد، ج‏6، ص51؛ تاریخ یعقوبی؛ سیر اعلام النبلاء (سیر الخلفاء الراشدین)، ص١٧.

علامه مجلسی در این خصوص می‌نویسد: «تبینّ بالمتفق علیه من اخبارهم و اخبارنا أن عمر هم باحراق بیت فاطمه علیها السلام بأمر أبی بکر أو برضاه» و قد کان فیه امیر المؤمنین و فاطمه و الحسنان و هددهم و آذاهم … و قد استفاض فی روایاتنا بل روایاتهم ایضا انه روّع فاطمه حتی القت ما فی بطنها؛ براساس روایات مورد اتفاق و قبول شیعه و اهل سنت عمر به دستور ابوبکر یا با رضایت او، اقدام به آتش کشیدن خانه فاطمه (علیها السلام) را کرد؛ در حالی که امیرالمؤمنین، فاطمه و حسنین در آن [خانه] حضور داشتند، و آنان را تهدید کرد و آزار داد. … و در روایات ما، بلکه در روایات اهل سنت نیز، فراوان (در حد استفاضه) نقل شده است که او فاطمه را به وحشت انداخت تا جایی که جنین خود را سقط کرد.» بحارالانوار الانورا، ج٢٨، ص۴٠٨-۴١٠.

[2] . مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏2، ص96.