مراجعه به راویان احادیث، مرتبه‌ای از حضور…

آیا رد کردن و قبول نکردن حاکم شرع و فقیه، رد امام علیه‌السلام نیست؟ «الرادّ علیهم کالرادّ عليّ و الرادّ علینا کالرادّ علی اللّه»^١

امور اجتماعی، مانند حدود و دیات و قصاص و... را که می‎دانیم باید عملی شود؛ یا مثلاً زکات یک چیزی نیست که بگوییم مؤمنین از آن مستغنی می‎شوند، پس گرفتن زکات شد شد، نشد هم نشد! یا در مورد خمس کسانی بوده‎اند که وصيّت می‎کردند یداً بید (دست به دست) نگهداری کنند، تا زمان ظهور حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف برسد؛ یا مثلاً بعضی قائل بودند که خمس را به هیچ‎کس نباید بدهند، بلکه باید دفن کنند یا در دریا بیندازند و امثال این نظرات، که در این موارد می‎دانیم قطعاً اتلاف مال است. بالأخره نمی‎توانیم بگوییم فقیه عادل این‎گونه مناصب را ندارد. بی‌شک اگر بگوییم فقیه این مناصب را ندارد، به طریق اولی عدول مؤمنین هم این مناصب را ندارند و لازمه این‎گونه نظرات، این می‎شود که احکام همیشه معطل بماند!

ما می‎دانیم که در وصيّت دست‌به‌دست، اموال به‎طور قطع و یقین از بین می‎رود. وصيّت‎ها را زیر پا می‎گذارند و به آن عمل نمی‎کنند... به هر حال نمی‎توانیم به این‎گونه نظرات و اقوال که لازمه‎اش اتلاف اموال و تعطیلی احکام شرعیه می‎شود، ملتزم شویم. چه بسا بتوان گفت وجود مقدس امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف نایب گذاشتند و سپس غایب شدند؛ و این مطلب یک ارتکاز ضروری است، نه این‎که هر کسی [متولّی] شد، شد! می‎دانیم که مخالفین هر چه توانستند، انجام دادند. آیا می‎توان گفت هر چه بر سر شیعیان و عائله حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف تا روز قیامت آمد که آمد؟!

معلوم نیست تا روز قیامت هم آثار عملشان^٢ از بین برود؛ چرا؟ به جهت این‎که احتمال دارد که در زمان ظهور، عده‎ای کرهاً (به اجبار) داخل در زمره مؤمنین بشوند. بعضی از آن‎ها اصلاً باطناً قبول نمی کنند! حتی در روایت داریم که با حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف _ به خاطر مخالفتش با آن دو نفر _ می‎جنگند!

به هر حال در روایت داریم: «ارْجِعُوا فِیهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِیثِنَا»؛ همین روایات موثوقٌ بها (مورد اعتماد) را برای مؤمنین گذاشته‎اند، این خودش یک مرتبه ای از حضور و ظهور است.^٣ این مرتبه از حضور را اعتنا نمی‎کنیم و عمل نمی کنیم، اما مدام دعا می‎کنیم «عجّل فرجه»! این دعا راست است؟! با همان  دستوراتی که از واضحات است و یقین داریم که [حضرت عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف] چه فرموده است و چه می‎کند، کار نداریم [و می گوییم:] باید خودش باشد، تا ما حرفش را گوش کنیم!

این [مطلب] یقینی است که آن مردم روستایی هم که هیچ دسترسی به فقها ندارند، شاید بتوانند با عدول مؤمنین کارها و شئونشان را اداره کنند. علی‎ایّ‎حال، قهراً این را هم نباید شبهه کرد که دادن وجوهات به فقیه عادل، مثل دادن به خود منوب عنه (امام عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است.

بیانات در درس خارج زکات، ١٣٨٠/١٠/٢۵