حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:   انسان [باید] خود را در محضر خدا ببیند و خدا را در همۀ احوال، مطلع از خود و در همه‌جا حاضر و بر همۀ کارها و احوال خود ناظر بداند. خدا می‌داند این حالت مراقبه و توجه، چه تأثیراتی در روح انسان و در تحصیل علم و معرفت دارد! در محضر بهجت، ج١، ص٣٢٩ ...

سؤال: برادری دارم که به هیچ‌وجه نماز نمی‌خواند و رفیق ناباب دارد، و هرچه او را موعظه می‌کنیم گوش نمی‌دهد، لطفاً یک راه صریح نشان دهید. حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: بعد از نماز جعفر علیه‌السلام برای هدایتش دعا کنید. و در سجده آخر برای این مقصد دعا نمائید و تباکی کنید (حالت گریه بگیرید). ...

اهانت به انسان‌ها خواه با زبان و سخن گفتن باشد یا با سکوت یا اشاره یا هرطور دیگر، روا نیست. و مؤمن راستین - از آن رو که خود را برتر از دیگران نمی داند - به هیچ کس اهانت نمی‌کند. نردبان سعادت، ص 362 ...

... در سحرگاه هر شب، منادی از سوی خداوندگارِ برآورنده حاجات ندا می‌دهد: «آیا درخواست کننده‌ای هست؟ آیا جوینده‌ای هست؟ ای طالب خیر، پیش آی و ای طالب شرّ، کوتاه بیا». ... بنابراین مبادا و مبادا از منادی خداوند روی بگردانی، درحالی که او از تو می‌خواهد که در توان خود از گنجینه‌های خدا طلب کنی و تو به کم...

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: هرچند حضرت حجت علیه‌السلام از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم، ولی اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه‌ و رسم آن حضرت را می‌دانیم؛ و اینکه آیا آن بزرگوار را با اعمال و رفتار خود خشنود می‌کنیم، و سلامی _ هر چند ضعیف _ خدمتش می‌فرستیم؛ و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ...

از حضرت آیت‌الله العظمی بهجت قدس‌سره درخواست کردم: «یک ذکر خیلی بزرگ یادم بدهید.» گفتند: ذکری یادتان بدهم که از جواهرهای همۀ کوه‌های دنیا و مروارید همه دریاها قیمتی‌تر باشد؟ گفتم: بله! و منتظر یک ذکر عریض و طویل خاص بودم؛ که گفتند: استغفار... استغفار... استغفار! اگر بدانید در این استغفار چه گنج‌هایی...

Your browser does not support the audio element.   ...

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:   [اگر] کسی معرفت پیدا کند، مسئله ظهور امام و غیبت امام را می‌فهمد. [در حقیقت] ما [او را] نمی‌بینیم، او ما را می‌بیند؛ ما کلامش را نمی‌شنویم، او کلام ما را می‌شنود. ما معرفتمان ناقص است. عینک ما یک[مقدار] تاری دارد و الّا آنها (ائمه علیهم‌السلام) که ما را می‌بینند. صوت بی...

تمسخر، نوعی تحقیر است؛ تحقیر یک انسان موجب خرد شدن شخصیت او می شود. این اثر ممکن است گاهی آن چنان شدید باشد که نه تنها شخص تحقیر شده را از بالندگی در زندگی و ایفای نقش در جامعه باز دارد، بلکه آثار سوء آن به خانواده و نسل او نیز سرایت کند و بدین سان یک تمسخر و دست انداختن ساده می تواند از جنایتی عظیم...

هرجا گرفتاری و بلایی و عذابی بر سر ما آمد، بدانیم جلوتر از آن، زمینه گره و گرفتاری و ابتلا را خود فراهم کرده‌ایم؛ یا با ترک واجب، و یا با ارتکاب کار حرام، و یا ترک مستحبِ خیلی شدید و مؤکد، و یا با انجام شبهات....