ج. اگر اصلاً جاهل به حکم سفر بوده، نماز و روزه‌اش صحيح است. (توضيح بيشتر در مسايل ١١٠۴ الى ١١٠٨ و ١٣۵٩ و ١٣۶٠ رساله مذکور است.)

ج. شکسته است.

ج. قصد انجام وظيفه فعليّه کافى است و نيّت لازم نيست به زبان ذکر شود.

ج. با اذان آن محل افطار و نماز را بايد به جا آورد.

ج. روزه‌ى واجب معين مثل ماه رمضان را، هم بايد بگيرد و هم قضايش را به جا آورد.

ج. چون قصد سفر نداشته، بايد نمازش را تمام بخواند.

ج. بايد روزه و نمازشان به صورت شکسته قضا شود.

ج. تفاوتى ندارد؛ مگر در مورد مسافرت قبل از ظهر يا برگشت از سفر در بعد از ظهر و لزوم افطار در مواضع تخيير در نماز.

ج. بله، جايز است و به کيفيت استيجار عمل مى‌کند، مثل نماز قضا.

ج. اگر بعد از رسيدن به هشت فرسخ، سى روز در محلى بماند و در تمام سى روز در رفتن و ماندن مردّد باشد، بعد از گذشتن سى روز، اگرچه مقدار کمى آن جا بماند، بايد نماز را تمام بخواند و روزه‌اش را بگيرد.