ج. مى‌تواند.

ج. طريق احتياط اين است که در هر محدوده‌ى زمانى که احتمال سفر مى‌دهد، جمع بخواند.

ج. چون در آخر وقت که قضا شده، نماز تمام بوده است، بايد آن را به صورت تمام قضا کند.

ج. نمازش تمام است.

ج. اگر نذر او شامل سفر نبوده و سفر ضرورى باشد، کفاره‌ى نذر ندارد و فقط آن روزه را قضا کند.

ج. بايد به نحو تمام قضا کنيد.

ج. نمى‌تواند، بلکه بايد مسافرت نرود و روزه‌اش را بگيرد و اگر سفر ضرورى باشد، بعد از ماه رمضان آن را قضا کند و کفاره‌ى تأخير هم بدهد.

ج. بايد به نحو قصر قضا کند.

 ج. اگر تا قبل از ظهر مفطرى به جا نياورده، بايد نيّت روزه کند و اين عدم نيّت صوم است به جهت عدم وجوب و عدم صحّت نه نيّت قطع صوم واجب.

ج. اگر دايما در سفر است، به طورى که ده روز را در محل واحد نمى‌ماند؛ هر چند از روى ناچارى نماز و روزه‌اش در اين مدت تمام و صحيح است.