ج. اعمالى را که طبق مذهب خودش يا طبق مذهب شيعه با قصد قربت به‌جا آورده قضا ندارد، فقط زکات را اگر بر وجه قربى به مؤمنين داده نشده بوده، دوباره بايد به اهل ايمان بدهد.

ج. نمى‌تواند.

ج. آن چه را که به ذمّه، خريد و فروش کرده‌اند و از آن اموال ادا کرده‌اند، ملکيّت و تصرّف در آن‌ها مانعى نيست و اگر زکات بر ذمه ميّت بوده و عين زکوى موجود نيست، مقدار زکات دين است که از اصل مال و جميع ترکه اخراج مى‌شود و تصرف در تمام حرام است و موجب ضمان و اگر متعلق زکات موجود است، مثل ساير موارد تعلق زکات بايد عمل شود.