ج. مکروه است مأموم ذکرهاى نماز را به گونه‌اى بگويد که امام بشنود.

ج. اگر مأموم در رکعت اوّل و دوم نماز صبح و مغرب و عشا صداى حمد و سوره امام را بشنود، اگرچه کلمات را تشخيص ندهد، بايد بنابر احتياط حمد و سوره را نخواند و اگر صداى امام را نشنود مستحب است حمد و سوره را بخواند ولى بايد آهسته بخواند و چنان چه سهوا بلند بخواند اشکال ندارد. و چنان چه مأموم بعضى از کلمات حمد و سوره امام را بشنود بايد بنابر احتياط همان قدر از حمد و سوره را نخواند. و حمد و سوره خواندن مأموم در رکعت اوّل و دوم نماز ظهر و عصر کراهت دارد و مستحب است به جاى آن ذکر بگويد.

ج. چنان چه طورى باشد که اگر سر بردارد به مقدارى از قرائت امام مى‌رسد، بايد سر بردارد و با امام به رکوع رود و نمازش صحيح است؛ اما اگر طورى باشد که اگر برگردد به چيزى از قرائت امام نمى‌رسد، بايد سر بردارد و با امام نماز را  تمام کند و نمازش صحيح است و اگر سر برندارد تا امام برسد، باز هم نمازش صحيح است.