ج. احتمال دارد هر جاى نماز که يادش آمد، بتواند قنوت را به جا آورد.

ج. اعاده مانعى ندارد، هر چند لازم نيست و تدارک آن رجاءا پس از آن مانعى ندارد.

ج. چنان چه ذکر شد، احتمال دارد هر جاى نماز که يادتان آمد بتوانيد قنوت را به جا آوريد.

ج. از روايت «قبل أن تُثنِّىَ رجليک» فورى بودن استفاده شده است.

ج. احتياطا سجده‌ى سهو به جا آوريد و اين قنوت کفايت از قنوت در رکعت دوم نمى‌کند.

ج. اظهر جواز تداخل است در نماز غفيله و نافله‌ى مغرب (جامع المسائل، ص ٢۴٩) و نيز هر مورد که تداخل وارد شده باشد، هم چنين است مثل نماز جعفر ـ عليه‌السّلام ـ و نوافل ليل و نهار، و در غير آن، تداخل، موافق  اصل نيست و به قصد رجا مانعى ندارد؛ در حالى که قصد اصلى را بر يکى قرار مى‌دهد.

ج. اگر به قصد ذکر مطلق بگويند، اشکال ندارد.

ج. در خصوص بعد از نماز، روايتى به نظر نرسيده است.

ج. اظهر جواز قنوت به زبان غير عربى است، ولى به هر لغتى که مى‌خواند، بايد صحيح بخواند تا وظيفه قنوتى را انجام داده باشد.

ج. دست دادن در خصوص بعد از نماز وارد نشده است، ولى اين مقدار فاصله بين نماز و تعقيبات مانعى ندارد.