ج. منظور از قيام متّصل به رکوع آن است که از حال قيام به رکوع برود و در فرض  مسأله، اين حالت حاصل است و انحنا، مقدّمه رکوع است و قصد مقدمّيت لازم نيست.

ج. اشکال ندارد، ولى مستحب است به عدد فرد بگويد.

ج. اگر عاجز از رکوع و سجود است به جهت خوف ضرر، اگرچه جلوسى باشد و فقط متمکن از قيام است، اکتفا به قيام و ايماء که متمکن از غير اين‌ها نيست مى‌نمايد؛ و اگر متمکن از قيام نيست هر چند با تکيه بر چيزى، نشسته نماز مى‌خواند و براى رکوع و سجود، ايما و اشاره مى‌کند و در صورت عدم تمکن از جلوس، نوبت به صلاة استلقاءً (نماز به پشت خوابيده) و با ايماء مى‌رسد وگرنه، اضطجاع (خوابيدن به پهلو) با ايماء وظيفه‌ى اوست.

ج. بنا بگذارد که در حال رکوع است.

ج. يعنى با سر اشاره نمايد (مسأله‌ى ٨۴٨ رساله).

ج. بنابر احتياط واجب برگردد و رکوع را به جا آورد و بعد از نماز سجده‌ى سهو به جا آورد و نماز را هم اعاده کند.

ج. در صورتى که هرگز ـ حتى با تکيه ـ نتواند براى رکوع خم شود (به مسأله‌ى ٨۴٨ و ٨۴٩ رساله رجوع شود).

ج. نماز باطل مى‌شود.

ج. بايد رکوع را به جا آورد.

ج. به مسأله‌ى ٨۵٢ و ٨۵٣ رساله رجوع شود.