ج. قرائت از روى نوشته در حال اختيار بنابر اظهر جايز است؛ اگرچه در فريضه، اولى ترک آن است.

ج. در موارد تعيّن مثل عزم مستقر بر جريان طبق عادت ـ که به منزله‌ى قصد خاصّ است يا غير آن از موارد تعيّن ـ خير، تعيين سوره لازم نيست و در غير آن‌ها قصد خصوصيّت لازم است، هر چند خصوصيت حاصل به آن چه بعدا مى‌خواند ولو اکنون نمى‌داند.

ج. نمازها محکوم به صحّت است، ولى عمدا اين کار را نکند.

ج. بعد از نماز احتياطا سجده‌ى سهو به جا آورد.

ج. اگر قبل از رفتن به رکوع ملتفت شده، بايد تدارک کند و بعد از آن سوره را بخواند؛ و اگر بعد از رکوع فهميده، نمازش صحيح است و احتياطا بعد از سلام سجده‌ى سهو به جا آورد، مگر در صورت جهل به حکم که چون نوعا جاهلِ مقصّرند، نماز را اعاده کنند.

ج. اگر شک در محل باشد و در دو و سه بار شک کند، يک بار ديگر بخواند.

ج. يعنى به قصد ورود در آن محل معيّن نباشد.

ج. فقط نمازهاى صبح و نماز مغرب و عشا را در صورتى که نامحرم صداى او را نمى‌شنود ـ با تفصيلى که در مسأله قبل ذکر گرديد ـ ، مى‌تواند بلند بخواند.

ج. اگر به حدّ وسوسه نرسد، جايز است.

ج. بايد قصد سوره‌ى خاصّ کند يا قصد کند که بعد از «بسم اللّه‌»، هر سوره‌اى را که مى‌خواند، اين «بسم اللّه‌» او باشد که قصد اجمالى است و هم چنين عزم مستقر بر جريان طبق عادت مستقره به منزله‌ى قصد خاص است.