ج. بايد هر دو را با هم به ترتيب بخواند.

ج. اگر مراد اداى مخارج حروف است، لازم است رعايت آن به نحوى که در عربيّت، صدق حرف مخصوص نمايد و تشخيص آن با عرف لغت صحيح است، و از حيث قرائت کافى است با يکى از قرائات سبعه (هفت گانه) موافق باشد.

ج. وقف بر امر صورت پذيرد.

ج. اگر عادت او خواندن تسبيحات اربعه در رکعت سوم بوده، بايد حمد را رها کند و از ابتدا تسبيحات اربعه را بخواند و بعد از نماز، احتياطا سجده‌ى سهو هم به جا آورد. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ٨٣۵ و ٨٣۶ مراجعه شود).

ج. از آن جا به بعد را بايد بلند بخوانيد (مسأله‌ى ٨١٩ رساله).

ج. همان مقدار که صحيح بخوانند کافى است و تلفظ به لهجه‌ى عربى لازم نيست.

ج. بايد هر طورى که مى‌توانند بخوانند و احتياط مستحب آن است که نماز را به جماعت به جا آورند.

ج. خير، بنابر احوط ملازمت به يکى از قرائات سبعه شود.

ج. احتياطا بايد آن نمازها را دوباره بخواند.

ج. تخيير بين قرائات سبعه در نماز استمرارى است، لذا اگر در يک يا دو رکعت به دو قرائت بخواند، جايز است.