حضرت آیتالله بهجت قدسسره:
خدا نکند که برای تعجیل فرج امام زمان عجلاللهتعالیفرجهالشریف دعا کنیم، ولی کارهایمان برای تبعید فرج آن حضرت باشد!
در محضر بهجت، ج٢، ص٢٣١
...
حضرت آیتالله بهجت قدسسره ساعتی از شب و ساعتی از روز را به مناجات با امام مهدی عحلاللهتعالیفرجهالشریف اختصاص میدادند. میفرمودند: «اینکه در زمان غیبت به خواندن دعای «أَللهُم عَرفْنی نَفْسَک...» سفارش شده است، ظاهراً سری دارد»....
حضرت آیتالله بهجت قدسسره:
تنها انتظار فرج کافی نیست، تهیّأ (آمادگی)، بلکه طاعت و بندگی نیز لازم است، مخصوصاً با توجه به قضایایی که پیش از ظهور امام زمان عجلاللهتعالیفرجهالشریف واقع میشود.
در محضر بهجت، ج١، ص ١١٩
...
رسول خدا صلیاللهعلیهوآله فرمود: بندهای مؤمن [حقیقی]شمرده نمیشود، مگر اینکه از نفس خود حساب کشد آن هم حساب کشیدنی که به مراتب سختتر و دقیقتر از حسابی باشد که شریک از شریک خود و ارباب از بنده خود میکشد.
وسائلالشیعه، ج۱۶، ص۹۹
...
حضرت آیتالله بهجت قدسسره:
دوستان آن حضرت عجلاللهتعالیفرجهالشریف باید دو مطلب مهم را رعایت کنند:
یکی اینکه، در شداید برای فرج دعا کنند، که خود همین مژدهای است برای اینکه شداید به فرج متصل است.
دیگر اینکه، دعا کنند که ظهور آن حضرت برای اهل ایمان، همراه با عافیت باشد، و تا وقت ظهور با وجود بلاها...
حضرت آیتالله بهجت قدسسره:
راه خلاص از گرفتاریها منحصر است به دعا در خلوات برای فرج ولیعصر(عج) نه دعای همیشگی و لقلقه زبان، بلکه دعای باخلوص و صدق نیت و همراه با توبه.
درمحضربهجت، ج۲، ص۳۴۷
...
امام علی علیهالسلام فرمود: به راستی هرگاه خداوند عزوجل اراده میکند به اهل زمین عذابی برساند، میگوید: اگر نبودند کسانی که بهخاطر جلالت و بزرگی من یکدیگر را دوست دارند و مساجد مرا آباد میکنند و در سحرگاهان به استغفار میپردازند، عذاب خود را بر زمینیان فرو میفرستادم.
وسائلالشیعه، ج۱۶، ص۹۱
...
حضرت آیت الله بهجت قدس سره:
پیغمبر اکرم صلیاللهعلیهوآلهوسلم فرمود: «یا علی، اگر بیم آن را نداشتم که آنچه را با حضرت مسیح علیهالسلام میکنند، با تو کنند، کلامی دربارهی تو میگفتم که از میان جمعیتی عبور نکنی، مگر اینکه به خاک زیر قدمت تبرک کنند».[١]
در محضر بهجت، ج٢، ص٢٣۶
...
حضرت آیتالله بهجت قدسسره:
در اوقات گرفتاری و شدت خیلی باید دعای فرج خواند؛ زیرا دعای فرج، دعا برای فرج شخصی است، لذا در هنگام شدت باید به آن ملتزم شد.
در محضر بهجت، ج١، ص٣۴٢
...