ج. اشکال ندارد.

ج. خون به مقدار کمتر از يک بند انگشت (سر انگشت) استثنا شده است، البته به شرطى که خون نجس العين ـ مثل سگ و خوک ـ يا دماء الثلاثه ـ مثل حيض ـ نباشد و مواردى ديگر نيز استثنا شده است. (مسايل ٧١٢ و بعد آن در رساله)

ج. تا ممکن است بايد آن خون و محل آلوده شدن به آن را کم کنند و همان‌طور نماز بخوانند.

ج. احتياطا بايد تطهير شود.

ج. چنان چه وقت دارد بايد با هر دو لباس نماز بخواند، ولى اگر وقت تنگ است، با هر کدام نماز بخواند کافى است.

ج. اگر از بواسيرى که دانه‌هاى آن بيرون نباشد، خونى به لباس يا بدن برسد، بنابر اظهر نمى‌تواند با آن نماز بخواند؛ مگر اين‌که مضطر و مجبور باشد با همين لباس يا بدن نماز بخواند يا براى شخص او آب کشيدن يا تعويض آن‌ها مشکل و سخت باشد. اما خون بواسيرى که دانه‌هاى آن بيرون است و يا اين‌که دانه‌هاى آن در داخل است، ولى مثل بواسيرى که در بيرون است، بدن يا لباسش را نجس مى‌کند، بدون اشکال نماز خواندن با آن جايز است.

ج. لازم نيست.

ج. به مقدار کمتر از پوشاننده عورت باشد.

ج. اگر به گونه‌اى است که آب کشيدن بدن يا لباس يا عوض کردن آن براى بيشتر مردم سخت است، تا وقتى که زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است، مى‌تواند با آن خون نماز بخواند، و اگر طورى است که براى مردم آب کشيدن آن سخت نيست، ولى براى شخص او سخت و مشکل است، صحت نماز با اين لباس يا بدن نيز خالى از وجه نيست؛ و هم چنين است آبى که با خون بيرون آمده يا دوايى که روى زخم گذاشته‌اند نجس شده و در بدن يا لباس او باشد.

ج. احتياط در اجتناب است.