و اما اعتماد به کرم خداى تعالى، با وجود ارتکاب انواع معاصى و مَلاهى (عیش‌ها)، پس بايد تأمّل نمود که خدا اگرچه کريم است، اما صادق‌القول نيز هست؛ و دروغ و فريب را در ساحت کبريايى او راه نيست. و در جميع کتب خود، گناهکاران را به عذاب اليم وعده داده و فرموده است: «وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا...

فعلاً حکومت دنیا به رشوه است. راشی بودن. مرتشی بودن. رائش بودن. حکومت دنیا به همین پول‌هاست. به همین چیزهاست. حالا اونا که خودشون کافرند. نمی‌تونیم به اونها چیزی بگیم. مسلمون‌هایی که با این‌ها یک فی‌الجمله ارتباطی پیدا می‌کنند، باید به این مسلمون‌ها تذکر داد. این رشوه را به احسن ما یکون از شما می‌گی...

امام صادق علیه‌السلام: زمانى که شخصی گناه کند، نقطه سياهى در قلبش پديدار مى‌شود؛ اگر توبه کند (آن نقطه سياه) ناپديد مى‌گردد؛ و اگر باز (بدون توبه) گناه ديگرى کند، آن سياهى زيادتر مى‌شود؛ تا جايى که قلبش را فرا می‌گیرد و پس از آن، ديگر رستگار نگردد. وسائل‌الشیعه، ج١۵، ص٣٠٢   ...

امام باقر علیه‌السلام: هيچ مصيبتى نيست که به بنده‌اى برسد، مگر به‌واسطه گناهى که مرتکب شده است. و آنچه خدا می‌بخشد، بیشتر است (از آنچه انسان را به آن اخذ کرده و مجازات مىکند).   وسائل‌الشیعه، ج١۵، ص٣٠١ ...

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:...

گفتم: «آقا! شوهرخواهرم مریض است؛ توی حرم دعایش کنید.» پرسید: «چه بیماری‌ای دارد؟» با شرمندگی گفتم: «روانی است.» گفت: «همۀ ما روانی هستیم؛ اگر نبودیم، گناه نمی‌کردیم...» به شیوه باران، ص ١٩ ...

امام صادق علیه‌السلام: هرکه واجبات خدا را به‌پا دارد و از حرام‌هاى خدا اجتناب کند و ولايت اهل‌بيت علیهم‌السلام مرا نيکو دارد و از دشمنان خدا بيزارى جويد، از هريک از درهاى هشت‌گانه بهشت که بخواهد، داخل شود. وسائل الشيعة، ج١۵، ص٢۵٨ ...

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: به خدا پناه می‌بریم از راهی که شرطش پاگذاشتن بر روی حق باشد، به خدا پناه می‌بریم که از راهی برویم که نتوانیم برگردیم! خدا کند اگر دانستیم که نمی‌توانیم برویم و باید برگردیم، برگردیم؛ وگرنه خدا می‌داند که چقدر باید دروغ بگوییم و خطاهای خود را توجیه کنیم؟! ...

 حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: از گناه ما و به‌خاطر اعمال ماست که آن حضرت (امام زمان(عج))، هزار سال در بیابان‌ها دربه‌در و خائف است! در محضر بهجت، ج٢، ص۴۴ ...

امام صادق علیه‌السلام: شيعه ما نيست آن‌که به زبانش (کلام ما را) بگوید؛ ولى (در کردار خویش) با اعمال ما مخالفت کند. بلکه شيعه ما کسى است که با زبان و قلب، با ما موافق باشد، و از آثار (روایات و سخنان) ما پيروى کند، و به اعمال ما عمل نمايد. اينان شيعيان ما هستند.   وسائل‌الشيعه، ج١۵، ص٢۴٧ ...