حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:   هماهنگی و موافقت اخلاقی بین مرد و زن در محیط خانواده از هر لحاظ و به‌صورت صددرصد برای غیر انبیا و اولیا علیهم‌السلام غیرممکن است. اگر بخواهیم محیط_خانه، گرم و باصفا و صمیمی باشد، فقط باید صبر، استقامت، گذشت، چشم‌پوشی و رأفت را پیشه خود کنیم تا محیط خانه گرم و نورانی باش...

همیشه دم در، روی زمین می‌نشست. آنجا که فرش تمام می‌شد، زیرانداز ساده‌ای می‌انداخت و می‌نشست. جایش از همه بدتر بود؛ زمستان، سرما اول به آنجا می‌رسید و تابستان، گرما! به شیوه باران، ص۵۶ ...

سؤال: خواهشمندم بفرمایید چطور می‌توان بهتر با خداوند و ائمۀ اطهار علیهم‌السلام انس گرفت؟ حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: با طاعت خدای تعالی و رسول صلی‌الله‌علیه‌وآله و ائمه علیهم‌السلام و ترک معصیت در اعتقاد و عمل. ...

امام علی علیه‌السلام هر کس بین خود و خدایش را اصلاح کند خداوند بین او و مردم را اصلاح خواهد کرد و کسی که امر آخرتش را اصلاح کند خداوند امر دنیایش را برایش به سامان می‌رساند. وسائل‌الشیعه، ج۱۵، ص۲۹۸ ...

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره: بندۀ با ایمان، باید تسلیم فرمان و حکم الهی باشد؛ نه تابع خواسته‌های خود و مطیع نفس و شیطان. در محضر بهجت، ج١، ص٣۴١ ...

هشتم ربیع‌الثانی بنا بر برخی اقوال، روز ولادت امام حسن عسکری علیه‌السلام است؛ از‌این‌رو شایسته تکریم و بزرگداشت است. «هر روز که یکی از ائمه اسلام در آن به دنیا آمده است، روزی است که خداوند نعمت بزرگ خود را ارزانی داشته است؛ بنابراین شایسته است انسان این روزها را با سپاس‌گزاری از خداوند‌جل‌جلاله و ست...

از امام صادق علیه‌السلام روایت است که فرمود: همانا در روز قیامت یکی از کسانی که عذابش از دیگران سخت‌تر است، کسی است که عدالتی را ستوده است، اما به غیر آن عمل کرده است. وسائل‌الشیعه، ج۱۵، ص۲۹۶ ...

حضرت آیت الله بهجت قدس سره: اگر اهل ایمان پناهگاه حقیقی خود (امام زمان عجّل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشّریف) را بشناسند و به آن پناه ببرند، آیا امکان دارد که از آن ناحیه مورد عنایت واقع نشوند؟! در محضر بهجت، ج۲، ص٢۵۶ ...

امام صادق علیه‌السلام به نقل از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله  فرمود: مؤمن حقیقی کسی است که به فقیر کمک مالی کند و نسبت به مردم با انصاف رفتار کند. وسائل‌الشیعه، ج۱۵، ص۲۸۴ ...

پیامبر اعظم صلی‌الله‌علیه‌وآله چون بر کسی وارد می شد، دوست نمی داشت که برای او بپاخیزند و در جمع یاران خود چنان می نشست که هرگاه نا آشنایی وارد می شد، او را نمی شناخت. بر مرکب که سوار می‌شد، پیاده ای را که در راه می دید، پشت سر خود سوار می‌کرد؛ به مجلسی که وارد می شد، هرجا خالی بود می‌نشست. او گاهی ...