ج. اگر عدم صرع در عقد شرط شده بوده يا عقد مبنى بر آن بوده، با عدم گفتن آن قبل از عقد، باعث خيار مى‌شود و در در صورت فسخ قبل از دخول، استحقاق مهر ندارد و بعد از دخول اگر زن سبب تدليس نبوده، تمام مهر را از مدلّس مى‌گيرد.

ج. ملاک وجود داشتن آن‌ها است، نه عسر و حرج ناشى از وجود آن عيوب.

ج. اگر زن يا مرد، به سبب يکى از عيوب که در رساله ذکر گرديده است، عقد را به هم بزند، از هم جدا مى‌شود و طلاق لازم نيست. (مسأله‌ى ١٨٩۵ رساله)