ج. اگر در شغل خود کثير السّفر نيستند، نماز را قصر و روزه را افطار کنند و در غير اين صورت لوازم شغلى در حکم خود شغل است.

ج. اگر قصدش بر اين است که شغلش به همين نحو باشد، به حکم کثير السّفر و شغله السفر (کسى که شغلش سفر است مثل راننده)، مى‌باشد.

ج. بله، حکمشان يکى است.

ج. اگر براى شغل مى‌روند، حکم سفر شغلى را دارند.

ج. نمازشان تمام است و مى‌توانند روزه بگيرند. (با ملاحظه‌ى مسأله‌ى ١٠۶۶ رساله)