ج. ترک آن اگر از روى فراموشى باشد، نمازش صحيح است.

ج. اگر موجب محو شدن صورت نماز نشود، نمازش صحيح است و اگر در آن حالت ذکر گفته، بايد ذکر را اعاده کند.

ج. زياد کردن قيام رکنى (اگر قابل تحقق باشد)، اشکال دارد. چه سهوى باشد چه عمدى؛ و زياد کردن قيام غير رکنى (اگر قابل تحقق باشد) در صورتى که سهوى باشد، اشکالى ندارد.

ج. هر مقدارى که مى‌تواند ايستاده بخواند، بايد ايستاده بخواند.

 ج. قيام در موقع گفتن تکبيرة الاحرام بنابر ظاهر و قيام پيش از رکوع، که آن را قيام متصل به رکوع مى‌گويند، رکن است.

ج. عسر و حرج شخصى در حدّ عرفيّت آن ميزان است.

ج. در اين صورت نماز باطل است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ٧٨٧ مراجعه شود).

ج. بايد از حال نشسته به رکوع رود نه از خميدگى.

ج. خير و قيام بعد از رکوع رکن نيست (به مسأله ٨۵٠ رساله رجوع شود).

 ج. اگر خوابيده نماز بخواند و بتواند تا آخر با طهارت نماز بخواند؛ بايد خوابيده بخواند، زيرا طهارت مقدّم بر قيام است.