ج. قيام در موقع گفتن تکبيرة الاحرام بنابر ظاهر و قيام پيش از رکوع، که آن را قيام متصل به رکوع مى‌گويند، رکن است.

ج. عسر و حرج شخصى در حدّ عرفيّت آن ميزان است.

ج. در اين صورت نماز باطل است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ٧٨٧ مراجعه شود).

ج. بايد از حال نشسته به رکوع رود نه از خميدگى.

ج. خير و قيام بعد از رکوع رکن نيست (به مسأله ٨۵٠ رساله رجوع شود).

 ج. اگر خوابيده نماز بخواند و بتواند تا آخر با طهارت نماز بخواند؛ بايد خوابيده بخواند، زيرا طهارت مقدّم بر قيام است.

ج. همين که قبل از رکوع قيام داشته باشد، از حيث تحقّق رکن کافى است، و از حيث شروط قيام، در فرض سؤال مورد احتياط است. (در اين رابطه به مسأله ٧٨٨ و ٧٨٩ رساله رجوع شود.)

ج. خير، نمى‌تواند.

ج. به مقدارى که صدق قيام کند.

ج. همان خوابيدن او بدل از قيام است.