ج. تکبيرة الاحرام بايد مقارن با قيام باشد.

ج. تا وقتى که از قبله منحرف نشده يا صورت نماز محو نشده باشد، اشکال ندارد و با زوال طمأنينه، ذکر را اعاده نمايد.

ج. ترک آن اگر از روى فراموشى باشد، نمازش صحيح است.

ج. اگر موجب محو شدن صورت نماز نشود، نمازش صحيح است و اگر در آن حالت ذکر گفته، بايد ذکر را اعاده کند.

ج. زياد کردن قيام رکنى (اگر قابل تحقق باشد)، اشکال دارد. چه سهوى باشد چه عمدى؛ و زياد کردن قيام غير رکنى (اگر قابل تحقق باشد) در صورتى که سهوى باشد، اشکالى ندارد.

ج. هر مقدارى که مى‌تواند ايستاده بخواند، بايد ايستاده بخواند.

 ج. قيام در موقع گفتن تکبيرة الاحرام بنابر ظاهر و قيام پيش از رکوع، که آن را قيام متصل به رکوع مى‌گويند، رکن است.

ج. عسر و حرج شخصى در حدّ عرفيّت آن ميزان است.

ج. در اين صورت نماز باطل است. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله ٧٨٧ مراجعه شود).

ج. بايد از حال نشسته به رکوع رود نه از خميدگى.