«١٢٨١» اگر روزهدار عمداً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه او باطل میشود، چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول نباشد، مثل خاک و شیره درخت، و چه کم باشد یا زیاد.
«١٢٨٢» اگر موقعی که مشغول غذا خوردن است، بفهمد صبح شده، باید لقمه را از دهان بیرون آورد و چنانچه عمداً فرود برد روزهاش باطل است و به دستوری که بعداً گفته خواهد شد کفّاره هم بر او واجب میشود.
«١٢٨٣» اگر روزهدار سهواً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزهاش باطل نمیشود.
«١٢٨۴» احتیاط واجب آن است که روزهدار از استعمال آمپولی که به جای غذا بهکار میرود خودداری کند، بلکه اجتناب خالی از وجه نیست؛ ولی تزریق آمپولی که عضو را بیحس میکند یا بهجهت دیگر استعمال میشود اشکال ندارد و اجتناب از آمپولی که معلوم نیست از قسم اول باشد یا نه، لازم نیست.
«١٢٨۵» اگر روزهدار چیزی را که لای دندان مانده است، عمداً فرو ببرد، روزهاش باطل میشود.
«١٢٨۶» کسی که میخواهد روزه بگیرد، لازم نیست پیش از اذان دندانهایش را خلال کند، ولی اگر بداند غذایی که لای دندان مانده در روز فرو میرود باید خلال کند و چنانچه خلال نکند و چیزی از آن فرو رود، روزهاش باطل میشود و اگر هم فرو نرود باز اخلال به نیت کرده، ولی اگر نمیداند که غذا فرو خواهد رفت یا نه، مستحب است خلال کند و اگر هم اتفاقاً و سهواً فرو برد، روزه باطل نیست.
«١٢٨٧» جواز فرو بردن اخلاط سر و سینه، در صورتی که در غیر حال روزه امری عادی باشد و به فضای دهان نرسیده باشد، خالی از وجه نیست و اگر به فضای دهان رسید و آن را فرو برد، بنابر احتیاط واجب روزه را باطل میکند.
«١٢٨٨» اگر روزهدار بهقدری تشنه شود که بترسد از تشنگی بمیرد، میتواند به اندازهای که از مردن نجات پیدا کند آب بیاشامد، ولی روزه او باطل میشود، امّا در ماه رمضان تا مغرب از سایر مفطرات اجتناب کند.
«١٢٨٩» جویدن غذا برای بچه یا پرنده و چشیدن غذا و مانند اینها که معمولاً به حلق نمیرسد، اگرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمیکند و احتیاط مستحب است که این امور را در صورت عدم حاجت و ضرورت ترک کنند.
«١٢٩٠» انسان نمیتواند برای ضعف روزه را بخورد، ولی اگر ضعف او بهقدری است که مشقت شدیدی داشته، بهطوریکه معمولاً نمیشود آن را تحمل کرد، خوردن روزه اشکال ندارد، ولی اگر تا سال دیگر خوب شد باید قضای آن را بگیرد.
