ج. همين که قبل از رکوع قيام داشته باشد، از حيث تحقّق رکن کافى است، و از حيث شروط قيام، در فرض سؤال مورد احتياط است. (در اين رابطه به مسأله ٧٨٨ و ٧٨٩ رساله رجوع شود.)

ج. خير، نمى‌تواند.

ج. به مقدارى که صدق قيام کند.

ج. همان خوابيدن او بدل از قيام است.

ج. به اندازه‌اى که صدق قيام کند، کافى است.

ج. پهلوى راست را بايد مقدم نمود.

ج. تا مادامى که موجب ضرر و يا عسر و حرج نباشد، ايستاده نماز بخوانيد و با تمکن از قيام هر چند با پاى مصنوعى، نوبت به نشسته نمى‌رسد.

ج. در حال اختيار جايز نيست.

ج. احتياط واجب آن است که موقع ايستادن، هر دو پا روى زمين باشد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا باشد و اگر روى يک پا هم باشد، اشکال ندارد و اگر ايستادن صدق کرد و از روى فراموشى روى يک پا قرار گرفت، نمازش باطل نيست؛ گر چه محل احتياط است.

ج. اگر به نيّت ذکر مطلق بوده، نمازش صحيح است و اشکال ندارد.