ج. با اطمينان اشکال ندارد و بدون اطمينان جايز نيست.

ج. اگر مرض خارج از متعارف، يا مخارج خارج از حدّ معروف باشد، جزو نفقه نيست و در حدّ متعارف، بر شوهر لازم است على الاحوط، به خصوص اگر زن مالى ندارد.

ج. بر صغير تکليف نيست و ولىّ يا قيّم او هم نمى‌توانند از مال او انفاق کنند، مگر فرض شود که مشتمل بر مصلحت طفل باشد.

ج. اگر از مال شوهر خرج نکرده، مى‌تواند نفقه‌ى خودش را مطالبه کند.

ج. نفقه‌ى واجب النّفقه‌اش را بايد بدهد و اگر مزدى که مى‌گيرد کم است، به  صاحب کار بگويد و با هم تفاهم و تراضى نمايند و مزد و نفقه به هم ربطى ندارند.

ج. وظيفه‌ى شوهر است که نفقه‌ى زن خود را بدهد و اگر عمل نمى‌کند، زن مى‌تواند با رجوع به محاکم او را به دادن نفقه مجبور کند و در مورد منزل، اگر آن را بر ذمّه خريده باشد، تصرّف در آن مانع ندارد و مالک شده است؛ هر چند پول آن مشتمل بر وجوه شرعيّه باشد.

ج. نفقه زوجه دين بر ذمّه‌ى زوج است ولى نفقه اقارب دين نيست؛ مگر به نحو مشروع، بر عهده‌ى او استدانه کرده باشند با اذن از مَن لَهُ الإذن از حاکم يا عدول مؤمنين.

ج. مرد مى‌تواند مطالبه کند و خرج کردن زن، بايد با رضايت شوهر باشد، مگر آن چه را به عنوان نفقه مالک شده باشد.

ج. زن حق مطالبه نفقه خود را هر چند با شکايت دارد و حاکم شرع مرد را به دادن نفقه الزام مى‌کند و هر چه از نفقه‌ى زوجه را نداده مديون است.

ج. مخارج تحصيل اولاد بر پدر واجب نيست، بلکه فرزندان اگر فقير باشند، به اندازه‌اى که نفقه‌ى روز خود را نداشته باشند و نتوانند تأمين کنند، بر پدر لازم است نفقه‌ى آن‌ها را بدهد.