ج. نماز مأمومين باطل است؛ ولى امام بعد از نماز، قضاى سجده را با سجده‌ى سهو به جا مى‌آورد.

ج. در تحقق جماعت فقط کافى است که مأموم نيّت اقتدا داشته باشد وامامت براى امام معتبر نيست و بدون نيّت او، جماعت از طرفين منعقد مى‌شود و احکام آن از قبيل متابعت و شک جارى است، اما در استحقاق ثواب جماعت براى امام، بدون نيّت تامّل است و نيز در اين صورت احوط براى امام اين است که احکام جماعت را بر اين نماز جارى نکند.

ج. اگر مأمومين فهميده بودند که رکعت سوم است و تشهد و سلام داده‌اند، نمازشان باطل است، در غير اين صورت امام و مأموم پس از نماز و پيش از آن که عملى که باطل کننده‌ى نماز است انجام دهند بايد فورا مقدارى که فراموش کرده‌اند را به جا آورند.

ج. يعنى او را به عسر نيندازد.

ج. مأمومين نبايد آن سجده‌ى سوم را به جا آورند و امام بعد از نماز احتياطا سجده‌ى سهو را به جا مى‌آورد.

ج. خير، لازم نيست، گر چه خوب است.

ج. امام کار حرام کرده و بايد نماز را ادامه نمى‌داده؛ ولى مأمومين که نمى‌دانستند، نمازشان صحيح است.

ج. جماعت باطل است؛ ولى نماز امام به صورت فرادا صحيح است و هم چنين مأمومين اگر مراعات وظيفه‌ى منفرد را بنمايند، نمازشان به صورت فرادا صحيح مى‌باشد.

ج. بايد دست از نماز بردارد و ادامه ندهد.

ج. خير.