ج. وجوب متابعت، شرعى تعبّدى است، نه شرطى پس با تقدم يا تأخر فاحش عمدا يا از روى عذر، اقتدا باطل نمى‌شود، بنابر اقوى.

ج. اگر قصد فرادا کنيد مى‌توانيد بلند شده و نمازتان را ادامه دهيد و در غير اين صورت احوط آن است که در وقت تشهّد و تسليم امام به صورت تجافى بنشينيد.

ج. نماز او فرادا مى‌شود و در صورتى که بخواهد به جماعت ملحق شود، با عدول نيّت مى‌تواند نماز خود را به نافله تبديل کرده و پس از اتمام آن، به جماعت اقتدا کند.

ج. بايد آهسته بخواند.

ج. جاهل مقصّر در حکم عامد است.

ج. بايد حمد و سوره را به قصد قربت بخواند و اگر بعدا بفهمد که امام در رکعت اوّل يا دوم بوده، نمازش صحيح است.

ج. اگر در عرف متشرّعه به واسطه‌ى فراوانى مخالفت با امام جماعت اقتدا باقى نباشد، محلّ احتياط است و در غير اين صورت برمى‌گردد و با امام رکوع مى‌کند.

ج. ادامه دهد و بعد از نماز احتياطا سجده‌ى سهو به جا آورد.

ج. موارد آن مختلف است. (به مسايل ١١٨٨ تا ١١٩٠ رساله رجوع شود.)

ج. بنابر اقوى نمازش صحيح است؛ ولى احتياط در اين است که اگر عذرى ندارد و مى‌خواهد قبل از امام سلام دهد، قصد انفراد کند. (مسأله‌ى ١١٨۶ رساله)