ج. آن چه ذکر شده تا به حدّ حرج نرسيده عذر نيست، و اگر از لحاظ مالى متمکن است، پول بدهد و نايب اجير کند.

ج. يقين و شک خود آن شخص معيار است. اگر يقين دارد که در هنگام وضو مانع بوده، وضو باطل است و اگر شک دارد که هنگام وضو بوده، صحيح است.

ج. خود مکلف ضامن نمازهاى خودش است.