ج. ظاهر آن با آب کشيدن با آب کر پاک مى‌گردد.

ج. علم او به نجاست در حکم به طهارت لازم نيست بنابر اظهر پس مى‌توان حکم به طهارت آن نمود.

ج. پاک مى‌کند، به مسأله‌ى ١٨٩ رجوع شود.

ج. اگر خشک شدن مستند به آفتاب باشد، پاک مى‌شود.

ج. بله، مى‌توان.

ج. اگر خيسى به قدرى نباشد که موجب سرايت نجاست شود، موجب نجاست نمى‌شود.

ج. خير، حتى اگر خيس باشد به نحوى که آب از بالا جريان پيدا مى‌کند، آب واحد متصل، ساکن حساب نمى‌شود.

ج. در صورت عدم علم به نجاست، پاک است و در صورت علم به نجاست، اگر به آب جارى ريخته شود در غير مقدارى که متغيّر به نجاست است حکمِ آب جارى را پيدا مى‌کند

ج. اعلام لازم نيست و فقط خود بايد اجتناب نمايد و در صورت معاشرت با آن عدّه، پس از غذا به آنان اطلاع دهد تا آن‌چه نجس شده، پاک کنند. (به مسأله‌ى ١۴۶ رساله رجوع شود.)

ج. بايد آنان را مطلع ساخته و از خوراندن غذاى نجس به آنان اجتناب نمايد. (به مسأله‌ى ١۴۶ رجوع شود.)